(The Man He Killed                     (Thomas Hardy

Had he and I but met
By some old ancient inn,
We should have set us down to wet
Right many a nipper kin!


But ranged as infantry,
And staring face to face,
I shot at him as he at me,
And killed him in his place.

I shot him dead because--
Because he was my foe,
Just so: my foe of course he was;
That's clear enough; although

He thought he'd 'list, perhaps,
Off-hand like--just as I--
Was out of work--had sold his traps--
No other reason why.

Yes; quaint and curious war is!
You shoot a fellow down
You'd treat, if met where any bar is,
Or help to half a crown

اگر یکدیگر را در مسافرخانه ای قدیمی و کوچک ملاقات می کردیم

با هم می نشستیم ، لیوان کوچکی آبجو می نوشیدیم و هم صحبت هم می شدیم

ولی در صف پیاده نظام ، رو درروی هم قرار گرفتیم

من به او شلیک کردم، آنگونه که اوبه من شلیک کرد

و همان جا که ایستاده بود کشتمش.

کشتمش چون دشمنم بود، همین.

البته که دشمنم بود، همین کافی ست.

به این فکر می کرد که چرا اینقدر زود به خدمت ارتش در آمده بود

شاید مثل خودم بیکارشده بود و همه ی ابزار و وسایل کارش را هم فروخته بود

هیچ دلیل دیگری نمی تواند داشته باشد.

آری! جنگ پدیده ای است غریب.

شلیک می کنی و هم نوعی را می کشی.

حال آنکه اگر در بوفه ای ملاقاتش می کردی،

یا  او را به نوشیدنی دعوت می کردی و یا نیم کرونی کمکش می کردی.

___________________________________

  (All Watched By Machines And Loving Grace     (Richard Brautigan

I like to think loud

(!The sooner the better)

of a cybernetic meadow

where mammals and computers

live together in mutually

programming harmony

like pure water

touching clear sky

دوست دارم بلند فکر کنم

 (هر چه زودتر ، بهتر!)

به چمنزاری سایبرنتیک

آنجا که پستانداران و کامپیوترها

مشترکا زندگی می کنند

 سازگاری را برنامه نویسی می کنند

و چون آب خالص

آسمان پاک و آبی را لمس می کنند.

__________________________________

(Love Poem                      (Richard Brautigan 

It’s so nice

To wake up in the morning

All alone

And not have to tell somebody

You love them

When you don’t love them

 Anymore

چه خوب است که

صبح به تنهایی از خواب برخیزی

و مجبور نباشی به دیگران بگویی

که دوستشان داری

آنگاه که دیگر دوستشان نداری

___________________________________

(Hinged To Forgetfulness like a door    (Richard Brautigan Brautigan 

Hinged to forgetfulness

,Like a door

She slowly closed out of

 ,Sight

And she was the woman I loved

But too many times she slept like 

  ,A mechanical deer in my caresses

And I ached in the metal silence

 of her dreams

به فراموشی متصل،

چون دری ،

به آرامی  بسته شد و از دید رس بیرون رفت

و او همان زنی بود که عاشقش بودم.

اما بسیار وقت ها چون آهویی ماشینی

 در نوازش های من به خواب می رفت

و من در سکوت فلزی رویاهایش درد می کشیدم